سال، سال هزار و سیصد و رنگین کمان است!!
می خواهم دستادست تو از تمام خیابان های پاییزی تهران بگذرم! از پل تجریش تا دروازه غار، از میدان ونک تا پارک خلوت دانشجو، از رسالت تا نیمکت های سبز پارک رفتگر، از بلوار میرداماد تا توپخانه های بی توپ، از یوسف آ باد تا نظام آباد، از انقلاب تا کافه نادری.. می خواهم با هم سینماهای بسته لاله زار را شماره کنیم، تا فردوسی و ناصر خسرو برویم، پاپتی های خمار پل حافظ را ببینیم، کودکان گل فروش و دوا فروش چراغ قرمزهای تمام شهر را...
امسال سال هزار و سیصد و عشق است، ولی عشق فراموشی نیست! نمی خواهم چشمانم را به روی روزگاری که تماشا ندارد ببندی! بگذار هر چه را می بینیم را در ترانه منعکس کنم! بگذار این آینه دوستت داشته باشد، ...! بگذار همچنان که سفر می کنیم با هم سخن بگوییم! مثل رودخانه یی که دم به دم منظره های تازه را تجربه می کند و فرصتی برای نوشتن سفرنامه ندارد!
گاهی آرزو می کنم که: کاش! ای کاش دو ستاره دریایی بودیم، چسبیده به یکی صخره در عمق اقیانوس و روزگارمان به بی خبری از عبور فصل ها می گذشت! بی خبر بودیم از طلوع ماه و سرزدن خورشید! نمی دانستیم که عمر صنوبر هزارساله چگونه به پلک زدن صاعقه یی خاکستر می شود! نمی دانستیم تماشای محکوم به مرگ یعنی چه! نه گلوله را می شناختیم و نه کلاهک هسته ای را... ولی... ولی ما انسانیم! دو انسان که در سیاره ای مقدس زمین نفس می کشد و تن به هی هی چوپان ها نمی دهند! زندگی گله وار سزاوار انسان نیست! پس بیا کودک شویم! بیا در لب خند کودکان سفر کنیم! کودکان ضامن آغاز دوباره ی جهانند! شعف را با خود دارند و دستانشان قاصدکان مهر اند! هم بازی شدن با کودکان ما را به انسانیت از دست رفته رهنمون می کند و با گریستن هر کودک، زمین برای واحه یی از گردش باز می ماند!
درخت مقدس ترین موجود جهان است! بیا درخت را نماز بریم! درختی را که خود در خاک می نشانیم و آب می دهیم! درختی را که ریشه می گیرد، قد می کشد، برگ می دهد، شکوفه می شکوفاند! آدمی را نماز ببر، آسمان را نه! درخت را نماز ببر، آتش را نه! چرا که توانمندی آتش، همه از هیمه یست که از شقاوت تبردار بر جای مانده است!