چند شبه که به شدت دارم مقاومت می کنم تا تلفن رو برندارم و برات زنگ نزنم. وسوسه شنیدن صدات به شدت آزارم میده. اما هربار که با خودم فکر می کنم "خب که چی؟ ما که هیچوقت دستامون بهم نمی‌رسه، چه فایده‌ای داره. بیشتر عذابه، یادت میاره که چقدر دوری." پس بی خیال می‌شم و میذارم تنهایی من رو به آغوش بکشه و این داستان ادامه دارد...