هنوز جاي لبهات روي صفحه موبايل ديده ميشه...
پ.ن. الان كه فكر ميكنم ميبينم خودمون كپك زديم! چه برسه به وبلاگمون! (خودمون= من و سايه ام!)
بابا گفت: «اگر مردي را بكشي،يك زندگي را ميدزدي. حق زنش را از داشتن شوهر ميدزدي، حق بچه هايش را ازداشتن پدر ميدزدي. وقتي دروغ ميگويي، حق كسي را از دانستن حقيقت ميدزدي. مي فهمي؟»
بابا گفت: « هيچ كاري پستتر از دزدي نيست امير. اگر كسي چيزي را كه مال خودش نيست بردارد، خواه جان يك آدم باشد، خواه يك تكه نان... تف به رويش. و اگر زماني همچين كسي به پستم بخورد، واي به روزگارش. مي فهمي؟»
و دیگر اینکه کی میگه خدا جای حق نشسته؟ هان؟ ما (همان افراد فوقالذکر) مجددا به این نتیجه رسیدیم که نخیرم اصلا اینطور نیست. به قول اون آقایی که تو مسجد گوهرشاد سخنرانی میکرد، اون قدیما بود که خدا جای حق نشسته بود. الان فقط شده ناظم مدرسه ما!
همین دیگه. اگه بازم نتایجی حاصل شد در پستهای بعدی اعلام میداریم.
پ.ن. فهمیدم از کی اینقدر بیادب شدم، از اینجا از همون موقع تخم بیادبی در دهانم کاشته شده!
میگه: آدمیزاده دیگه. گاهی اوقات دلش واسه آدمهایی که کونشون رو پاره کرده تنگ میشه! و یا بالعکس واسه آدمهایی که کونش رو پاره کردن! تو زیاد جدیش نگیر.
فکر کنم راست میگه. آدمیزاده دیگه!
اینجانب ستو خانوم شکلاتی متوجه گردیدهام که پدر محترم حتی در عالم مستی نیز آمار دقایقی که پای تلفن میگذرانید را نیز دارد! خواستم بگم تف به گور اون الکلهای بیخاصیت!
[زمان: پنجشنبه، ساعت 22 به وقت ایران!]
ستو: میدونی لنگ دراز، امشب عروسی یکی از بهترین دوستام بود.
ب.ل.د: اوه، جدی؟! رفتی؟!
ستو: 
آره رفتم! حتما الان هم روحم داره باهات چت میکنه! 
خدایی میبینید من با چه آدمی طرف هستم؟!
تازه یه چیز دیگه هم هست. بگم؟! بگم؟! روز سیزده آبان هنگامی که هموطنان عزیزمان مشغول مبارزه با استکبار الهی بودن، ایشان با 22تا از دوستدخترانشان پولپارتی گرفته بودن! (این پول نهها، اون پول!) بعله! ایشان همچین آدمی هستند! گفتم که روشن شید!
دوهفته پیش عروسی هانا و بابی بود، نرفتم. عروسی بهترین دوستام نرفتم! حوصله روبرو شدن با ماهبد رو نداشتم. خودش دیگه برام مهم نیست، فکر اینکه ملت ما رو بذارن زیر ذرهبین که ببینن عکسالعمل ما دوتا نسبت بهم چیه دیوونهام میکرد، درنتیجه خیلی شیک نشستهام خونه و با بابالنگدراز چت کردم! از نتایج حاصله هم اینکه الان دو هفته است که به هانا زنگ میزنم و پاسخ اینجانب را نمیدهد. کمکم دارم به این نتیجه میرسم که به درک!
اون شبی که عروسی بود و من منزل با خویشتن خویش نشسته بودم و نهایتا با ب.ل.د می چتیدم به تمام آنچه که بر من گذشت فکر کردم. تموم اون روزهای خوب و بد. فرداش آرشیو تموم اون آهنگهایی رو که دوسال پیش گوش میکردم و با تکتکشون اشک میریختم رو زیر و رو کردم. اشک نریختم. قلبم خیلی هم فشرده نشد. فقط دلم واسه اون ستوی دو سال پیش خیلی سوخت. اون دختر بیچارهای که از شدت استیصال نمیدونست باید به چه چیزی چنگ بزنه، حتی از درک اینکه چه بلایی به سرش اومده عاجز بود! حالا نه اینکه الان کسی باشه که دستم رو عاشقانه بفشارد یا حتی کسی باشه که بهش تعلق خاطری داشته یاشم. نه. فقط الان یاد گرفتم تنهاییهام رو با خودم چگونه قسمت کنم. فکر کنم تو فیلم something gotta give بود که میگفت که "کلی طول کشید که بفهمم باید وسط تخت بخوابم که جای خالیش رو حس نکنم!" ( توضح واضحات: تخت در اینجا استعاره میباشد!) آدمها کمکم یاد میگیرن و من هم یاد گرفتم.
الان دیگه حتی گفتن اینکه "اون ولم کرد و رفت" هم سخت نیست. دوسال پیش میگفتم نشد، به این نتیجه رسیدیم که بهم بزنیم بهتره یا کلا از این دسته خزعبلات. اما الان اینها رو نمیگم.
چرا اومدم اینها رو نوشتم؟ میخواستم اتفاقات این ماه رو تعریف کنم اما تغییرات روحی خودم رو نوشتم!
با توجه به شانس مزخرف و تخمی اینجانب، سخت در عجبم که چگونه شده که وقتی محمد افغان قیام کرد جدبزرگ من استثنا در افغانستان (حالا باشه همون هرات منظورمه!) نبوده! نه جدی، چه جوری شده؟!
والسلام علیکم و رحمه الة وبرکاته
با تچکر