هزارتا بووس قندی برای بابا لنگ دراز عزیز

تولدت مبارک

پ.ن. دخترهای خانوم جوان و مجرد و خوچل یه جوری روی ماهش رو ببوسید که دوست دخترش نبینه! وگرنه همه فردا صبح به دیار باقی می شتابیم!!

* الان میان می‌گن چرا تعمیم می‌دی به همه! گیر الکی ندین. خودتون می‌دونید منظورم چیه

***

 امروز بعدازظهر خواب بدی دیدم. یعنی خواب بدی نبود اما کابوس این چندساله بود که داشتم تو خوابی می‌دیدم که عین واقعیت بود. از خواب پریدم. تا چند دقیقه اصلا نمی‌دونستم کجام. بعد این سوال برام پیش اومد که واقعا می‌شه دل کسی رو شکست، چشمی رو گریون کرد و رفت با خوشبختی به زندگی ادامه داد؟ بعد فکر کردم دیدم آره می‌شه.

نمی‌دونم دنیا واسه همه اینقدر مسخره است یا فقط واسه من اینجوریه. نباید اینجوری باشه. باید یه جایی، تو یه کتابی، توی یه ماده واحده‌ای، تبصره‌ای، چیزی برای بی‌وفایی و دروغگویی باشه. نه این درست نیست که یکی خیانت کنه، دروغ بگه، عذاب بده بعد راهش رو بکشه و بره. اونوقت تو و امثال تو بشینن خون گریه کنن و اونوقت اون راست راست راه بره، عاشقی کنه خوش و خرم به زندگیش ادامه بده. این دور از انصافه. با هر مقیاسی بخوای بسنجی انصاف نیست. قدیما می‌گفتن "از هر دست بدی از همون دست می‌گیری" الان دیگه حتی اینم کاربرد نداره. پوووف. هیچی وجود نداره که بخوای خودت رو باهاش آروم کنی. نه خدایی هست که جای حق نشسته باشه، نه حتی قانون طبیعت! حتی به بهشت و جهنم هم اعتقاد نداری که یکم آروم شی. قوانین جوامع انسانی هم که هیچی. هرچند حتی اگه قوانین جامعه بشری هم بود فایده نداشت. این قوانین مال انسان‌هاست. مال اونهایی که یکم وجدان دارند. وقتی کسی می‌تونه اینهمه دروغ بگه دیگه قانون از هرنوعش چه فایده‌ای داره؟ وقتی حتی نمی‌تونه حرمت اون‌همه خاطره رو نگه داره، وقتی حتی نمی‌تونه رو حرفی که زده وایسه، دیگه چه قانونی؟ وقتی کسی نمی‌تونه انسان باشه، نمی‌تونه دیگه...

باید اینهمه خشم و نفرت رو از وجودم بیرون کنم. نفرت قلب آدم رو سیاه می‌کنه، اما بلد نیستم چه جوری. کمکم کنید. باید یه راهی باشه اما من راهش رو بلد نیستم.

قبل از عيد يه خبر تكان‌دهنده، تصحيح مي كنم بسيار بسيار تكان‌دهنده در حد زلزله هائي‌تي به سمع و نظرم رسيد بعد خب طبق عادت مالوف چپ كردم! بعد مي‌شينم اين سريال "يه يانگ" رو هم تماشا مي كنم هي اين قصه زندگيم مياد جلوي چشمم! بعد كلا خواب و خوراكم، نه مجددا تصحيح مي‌كنم تنها خوابم (و نه خوراكم!) بهم ريخت. به طوري كه شب‌ها نمي توانم ديده برهم نهم و روزها هم كابوس مي‌بينم. به طور مثال مي‌توان به كابوس امروز عصر اشاره كرد كه خواب ديدم با پيرزني (الان مامانم اگه بود مي‌گفت خانم مسن!) در يك خيابان تاريك و باراني سرگردانم. بعد يك دايناسور (دقت كنيد دايناسور نه اژدها) در پي ما روان است و سر در تعقيب ما نهاده و نكته كاملا جالبش اين است كه اون خانم مسن كه ترجيح مي‌دم بهش بگم پيرزن چون خيلي مرموز به نظر مي‌آمد بهم گفت كه اسم دايناسوره "آقاي گلوريا" مي باشد! (فكر كن! آقاي گلوريا!) فكر كنم ديگه مرگم نزديك شده! آقاي گلوريا! دايناسور!... اووف! تازه اين نمونه خوب و تعديل شده‌اش بود. به هرحال چون ممكنه گروه سني الف و ب هم از اينجا رد شه ملاحظه كردم!

در كل اين كه هر چه بيشتر مي گذره به يه سري باورهايي مي رسم كه انشالا در پست بعدي به عرض مي‌رسانم.

نوروز يعني هيچ زمستاني ماندني نيست، اگرچه بلندترين شبهايش يلدا باشد.

سال نو مبارك

هنوز جاي لبهات روي صفحه موبايل ديده مي‌شه...

پ.ن. الان كه فكر مي‌كنم مي‌بينم خودمون كپك زديم! چه برسه به وبلاگمون! (خودمون= من و سايه ام!)

بابا گفت: «اگر مردي را بكشي،يك زندگي را مي‌دزدي. حق زنش را از داشتن شوهر مي‌دزدي، حق بچه هايش را ازداشتن پدر مي‌دزدي. وقتي دروغ مي‌گويي، حق كسي را از دانستن حقيقت مي‌دزدي. مي فهمي؟»

بابا گفت: « هيچ كاري پست‌تر از دزدي نيست امير. اگر كسي چيزي را كه مال خودش نيست بردارد، خواه جان يك آدم باشد، خواه يك تكه نان... تف به رويش. و اگر زماني همچين كسي به پستم بخورد، واي به روزگارش. مي فهمي؟»

و دیگر اینکه کی میگه خدا جای حق نشسته؟ هان؟ ما (همان افراد فوق‌الذکر) مجددا به این نتیجه رسیدیم که نخیرم اصلا اینطور نیست. به قول اون آقایی که تو مسجد گوهرشاد سخنرانی می‌کرد، اون قدیما بود که خدا جای حق نشسته بود. الان فقط شده ناظم مدرسه ما!

همین دیگه. اگه بازم نتایجی حاصل شد در پست‌های بعدی اعلام می‌داریم.

پ.ن. فهمیدم از کی اینقدر بی‌ادب شدم، از اینجا  از همون موقع تخم بی‌ادبی در دهانم کاشته شده!

می‌گه: آدمیزاده دیگه. گاهی اوقات دلش واسه آدمهایی که ک‌ون‌شون رو پاره کرده تنگ می‌شه! و یا بالعکس واسه آدمهایی که ک‌ون‌ش رو پاره کردن! تو زیاد جدی‌ش نگیر.

فکر کنم راست می‌گه. آدمیزاده دیگه!